Dżabal Szams
Dżabal Szams i spacer Balkonowy
Najwyższa góra Omanu opada do kanionu o głębokości około kilometra, a ścieżka biegnąca półką skalną wzdłuż jej ściany prowadzi do opuszczonej wioski.
Check dates and availability ↗Dżabal al-Achdar i Dżabal Szams – porównanie
| Dżabal al-Achdar (płaskowyż Saiq) | Jebel Shams | |
|---|---|---|
| Przybliżona odległość od Maskatu | Około 150 km | Około 240 km |
| Miejsce, które faktycznie odwiedzają turyści | Płaskowyż Saiq, około 2000 m n.p.m. | Krawędź kanionu, około 1900–2000 m n.p.m. |
| Nawierzchnia drogi | W pełni asfaltowa, strome serpentyny | W większości asfaltowa, z nieutwardzonym odcinkiem wyrównanym |
| Pojazd | Wymagany napęd 4x4 na punkcie kontrolnym policji | Brak punktu kontrolnego; zdecydowanie zalecana wysoka prześwietlność |
| Charakterystyczny punkt programu | Tarasowe wioski, róże, faladż | Wadi Ghul / Wadi Nakhr – kanion |
| Charakterystyczny szlak | Wędrówka przez trzy wioski na tarasach | Spacer Balkonowy (W6) do As Sab |
| Oba w jeden dzień z Maskatu? | Realnie – nie | Realnie – nie |
Najwyższy w Omanie, z gwiazdką
Dżabal Szams to najwyższa góra Omanu, a jej dokładna wysokość jest przedmiotem autentycznego sporu. Najczęściej cytowana wartość, przypisywana omańskiemu ministerstwu turystyki, to 3009 m n.p.m.; Wikipedia podaje 3018 m; odczyty GPS na najwyższym publicznie dostępnym punkcie oscylują wokół 3000 m. Częścią zamieszania jest fakt, że szczytów jest dwa. Północny, wyższy, to zamknięty teren wojskowy i nie można go odwiedzić; południowy, około 2997 m n.p.m., to ten, do którego docierają wędrowcy. Nazwa oznacza „górę słońca” i wywodzi się z lokalnego przekonania, że to na nią jako pierwszą w Omanie padają pierwsze promienie dnia.
Wielki Kanion Arabii
To, co przyciąga ludzi, to nie szczyt, lecz wąwóz obok niego. Wadi Ghul — wewnętrzny kanion to Wadi Nakhr — opada na około kilometr od krawędzi, a skala ta przyniosła mu przydomek Wielki Kanion Arabii. Jak na takie porównanie, nie jest to czysty marketing: spadek jest stromy, przeciwległa ściana zbudowana jest z pasmowego wapienia, a dno jest na tyle głęboko, że palmowe ogrody w nim czytają się jako faktura, a nie drzewa. Do krawędzi prowadzi zwykła droga, więc widok pojawia się nagle i bez żadnego spaceru.
Spacer Balkonowy (W6)
Spacer Balkonowy, oznaczony jako W6, to klasyczna trasa: ścieżka półką skalną wzdłuż ściany kanionu z wioski Al Khitaym do opuszczonej osady As Sab, zwanej też Sab Bani Khamis, której kamienne domy stoją przy klifie obok źródła wody. Publikowane dane różnią się — około 7–9 km w obie strony i około trzech do czterech godzin — głównie dlatego, że źródła mierzą do różnych punktów końcowych. Trasa oceniana jest jako łatwa do umiarkowanej i na większości długości prowadzi niemal poziomo, ale jest eksponowana, miejscami bez barierek, a powrót wiąże się z podejściem.
Dojazd to zupełnie inna przejażdżka
Jebel Shams to nie po prostu dalsza część tej samej góry. Dojazd prowadzi przez Nizwę w stronę Al Hamra, a następnie osobną drogą w górę, a cała podróż z Maskatu to około 240 km, a nie 150. Większość podjazdu to asfalt, ale między utwardzonymi odcinkami, przed płaskowyżem przy krawędzi, znajduje się wyrównany, nieutwardzony fragment — podróżni opisują około czterech–pięciu kilometrów luźnego żwiru z ostrymi zakosami. Nie ma punktu kontrolnego policji, więc nic fizycznie nie powstrzymuje auta z napędem na dwie osie, ale publikowane przewodniki zalecają napęd 4WD już samo dotarcie na parking przy początku szlaku.
Dlaczego rzadko łączy się to z Jebel Akhdar tego samego dnia
Na papierze można by to połączyć. W praktyce dzień się rozpada. Z Maskatu do Jebel Akhdar to około dwie do dwóch i pół godziny w jedną stronę, zanim w ogóle gdziekolwiek się pójdzie, a Jebel Shams to kolejna spora przejażdżka inną drogą, przy czym sam Spacer Balkonowy zajmuje trzy do czterech godzin. Organizatorzy sprzedają je jako osobne wycieczki jednodniowe właśnie z tego powodu. Jeśli chcesz zobaczyć oba, typowy schemat to nocleg na płaskowyżu lub w Nizwie, rozkładając obie góry na dwa dni.
Szanuj krawędź
Krawędź na większości długości nie ma barierek, spadek jest pionowy, a grunt przy samej krawędzi to luźny wapień. Warto to powiedzieć wprost, bo miejsce jest tak swobodnie dostępne: możesz zaparkować i w ciągu minuty stanąć nad tysiącmetrową przepaścią, bez bramy, ostrzeżenia czy stopniowego podejścia, które pozwoliłoby ci ocenić sytuację. Porady brytyjskiego Foreign Office dla Omanu zalecają turystom trzymanie się oznakowanych szlaków i odnotowują przypadki śmierci z odwodnienia i wyczerpania cieplnego w tym kraju. Zabierz więcej wody, niż myślisz, że potrzebujesz, bo na trasie W6 nie ma niczego.