Wioski
Tarasowe wioski i ich faladż
Al Aqr, Al Ayn i Ash Sharayjah przylegają do klifu nad swoimi sadami, zasilanymi przez prowadzone grawitacyjnie kanały wodne sprzed wieków.
Check dates and availability ↗Wioski i woda na płaskowyżu Saiq
| Miejsce | Czym jest | Dlaczego warto |
|---|---|---|
| Al Aqr | Kamienna wioska na skraju płaskowyżu, słynąca z ogrodów różanych | Punkt startowy lub końcowy klasycznego spaceru przez trzy wioski |
| Al Ayn | Wioska na skalnym występie nad wąwozem Wadi al Ayn | Najczęściej fotografowany widok na górze |
| Ash Sharayjah | Wioska opadająca tarasami ku plantacjom | Tarasy różane i najbardziej zielony odcinek trasy |
| Wadi Bani Habib | Wioska opuszczona w latach 80. XX wieku | Zrujnowane kamienne domy; kamienista ścieżka schodząca w dół do wadi |
| Saiq | Główne osiedle płaskowyżu, 2002 m n.p.m. | Usługi oraz punkt odniesienia dla lokalnych danych klimatycznych |
| Birkat Al Mouz | Miasto u podnóża wzniesienia, poniżej punktu kontrolnego | Falaj Al-Khatmeen, wpisany na listę UNESCO w 2006 roku |
Schody ogrodów
Z drogi płaskowyż wygląda jak nagie, szare wapienie. Podejdź do krawędzi, a góra wywróci się na drugą stronę: poniżej wiosek wąskie tarasy schodzą klifem w ciasnych wstęgach, każdy z nich to mur oporowy z układanych kamieni, utrzymujący pas ziemi ledwie szerszy niż korytarz. Obszar ten jest uprawiany od co najmniej tysiąca lat, a gęste tarasy przetrwały poniżej Al Ayn i Al Aqr. Rosną tu granaty, morele, orzechy włoskie, brzoskwinie, winogrona i figi, obok róż. Nic w tym nie jest przypadkowe — każdy taras, mur i kanał to dzieło inżynierii, a wiele z nich wciąż utrzymują rodziny, które są ich właścicielami.
Czym właściwie jest falaj
Faladż — w liczbie mnogiej afladż — to kanał wodny zasilany grawitacyjnie. Woda ujmowana jest ze źródła lub warstwy wodonośnej, niekiedy przez tunel drążony w skale, a następnie prowadzona starannie wyprofilowanym korytem tam, gdzie jest potrzebna — bez użycia pompy. Na Dżabal Achdar kanały biegną wzdłuż tarasów uprawnych i między domami, a ich spadek decyduje o tym, który taras w ogóle można nawodnić. Woda rozdzielana jest według czasu, a nie objętości: każde gospodarstwo ma prawo do przepływu przez określony czas, tradycyjnie mierzony cieniem za dnia i gwiazdami w nocy. Wpis na listę UNESCO odnotowuje, że w całym Omanie w użyciu pozostaje około 3000 afladż.
Spacer po trzech wioskach
Klasyczna trasa łączy piesze przejście przez Al Aqr, Al Ayn i Ash Sharayjah, prowadząc uliczkami i wzdłuż kanałów falaj między nimi. Publikowane opisy różnią się między sobą — niektóre mówią o łatwej godzinie lub dwóch między dwiema wioskami, inne opisują pełniejszą pętlę liczącą około 8 km i zajmującą od trzech do czterech godzin. Ta rozbieżność jest prawdziwa, a nie wynika z niedokładnych relacji: istnieje kilka połączonych ścieżek i nie ma jednej oficjalnej trasy. To nie jest wspinaczka techniczna, ale nierówny kamienisty grunt, miejscami odsłonięty, z urwiskami tuż przy ścieżce. Całodniowe wycieczki z przewodnikiem z Maskatu zwykle obejmują skróconą wersję trasy.
Wadi Bani Habib, wioska, którą opuszczono
Krótki przejazd od głównych wiosek dzieli Cię od Wadi Bani Habib – najbardziej klimatycznego punktu na płaskowyżu. To wioska kamiennych domów po drugiej stronie niewielkiego wąwozu, opuszczona w latach 80. XX wieku, gdy mieszkańcy przenieśli się do zabudowań z lepszym dostępem drogowym i infrastrukturą. Kamienna ścieżka schodami prowadzi z parkingu w dół do wadi i po drugiej stronie w górę, ku ruinom, gdzie w murach – pozbawionych dachów i porośniętych zielenią – przetrwały framugi drzwi i otwory okienne. Dno wąwozu wypełniają orzechy włoskie i morele; część starych sadów wciąż jest pielęgnowana, inne pozostawiono naturze.
Zabytkowy system faladżów wpisany na listę UNESCO, u podnóża drogi
Przed punktem kontrolnym, u samego podnóża góry, Birkat Al Mouz wynagradza postój, który większość wycieczek jednodniowych tu planuje. Falaj Al-Khatmeen, nawadniający miasteczko, to jeden z pięciu afladż wpisanych w 2006 roku na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako Systemy Nawadniania Aflaj w Omanie. Jest to falaj typu dawoodi – głęboki, zasilany tunelem, płynący przez cały rok, o udokumentowanym przepływie około 166 litrów na sekundę na długości około 2450 metrów od źródła macierzystego do miejsca, gdzie woda wypływa na powierzchnię. Zwróć uwagę na istotną różnicę: wpisany na listę dziedzictwa jest ten falaj w Birkat Al Mouz, a nie tarasy górskie nad nim.
To są żywe, pracujące wioski, a nie skansen.
Są to miejsca zamieszkane, z prywatną własnością, a nie obiekt dziedzictwa z bramką biletową. Tarasy czyjeś utrzymanie, owoce nie są do zrywania, a ścieżki, które wyglądają na publiczne, mogą prowadzić przez ogród. Wytyczne ministerstwa turystyki Omanu dotyczące zakrywania ramion i kolan obowiązują tutaj bardziej niż gdziekolwiek na wybrzeżu, a te same zalecenia proszą gości o proszenie o pozwolenie przed fotografowaniem ludzi. Przez osady jedź powoli – uliczki są wąskie, a dzieci z nich korzystają. Kupowanie wody różanej lub miodu bezpośrednio od wiejskiego producenta to jedna z najbardziej wartościowych rzeczy, jakie może zrobić odwiedzający.