Klimat
Pogoda i wysokość w Dżabal Achdar
Płaskowyż Saiq leży na wysokości około 2000 m n.p.m., a jego średnie temperatury maksymalne w ciągu dnia są przez cały rok o około 12,6°C niższe niż w Maskacie. Co to oznacza dla tego, co spakujesz.
Check dates and availability ↗Średnia dzienna temperatura maksymalna: Maskat vs płaskowyż Saiq (2002 m n.p.m.)
| Miesiąc | Maskat (°C) | Saiq (°C) | Różnica |
|---|---|---|---|
| Styczeń | 25,1 | 12,0 | −13,1 |
| Luty | 26,3 | 13,5 | −12,8 |
| Marzec | 29,4 | 16,9 | −12,5 |
| Kwiecień | 34,6 | 20,8 | −13,8 |
| Maj | 39,5 | 24,7 | −14,8 |
| czerwiec | 39,4 | 27,6 | −11,8 |
| lipiec | 37,3 | 27,3 | −10,0 |
| sierpień | 35,9 | 26,4 | −9,5 |
| wrzesień | 35,5 | 24,0 | −11,5 |
| październik | 34,6 | 20,5 | −14,1 |
| listopad | 29,9 | 16,1 | −13,8 |
| Grudzień | 26,6 | 12,9 | −13,7 |
| Rok (średnia z miesięcy) | 32,8 | 20,2 | −12,6 |
Dwa tysiące metrów zmienia kraj, w którym jesteś
Maskat latem to jedno z najgorętszych miast stołecznych na Ziemi; jego sierpniowy rekord to 49,2°C. Wjedź 150 km w głąb lądu, pokonaj górską drogę, a dotrzesz na płaskowyż Saiq na wysokości 2002 m n.p.m., gdzie zanotowane ekstrema wynoszą 40,4°C i −3,6°C. Klasyfikacja klimatu zmienia się wraz z wysokością: Saiq ma klimat chłodny półpustynny, a nie gorący pustynny jak wybrzeże. To właśnie dlatego góra jest uprawiana, dlatego nazywa się ją zieloną, i dlatego omańskie rodziny przyjeżdżają tu latem.
O ile faktycznie jest chłodniej?
Portale podróżnicze powtarzają, że Dżabal Achdar jest o piętnaście stopni chłodniejszy niż wybrzeże. Porównując opublikowane średnie miesięczne normy klimatyczne dla Maskatu i Saiq, rzeczywista różnica w średnich maksimach dobowych jest mniejsza i bardziej zmienna: około 12,6°C średnio w ciągu roku, wahając się od 9,5°C w sierpniu do 14,8°C w maju. Różnica jest największa wiosną i jesienią, a najmniejsza w szczycie lata, gdy wilgotność wybrzeża robi więcej szkód, niż sugeruje sama liczba. Dwanaście–trzynaście stopni wciąż robi ogromną różnicę, ale popularna liczba zawyża rzeczywistość.
Zima jest tu naprawdę mroźna
Najzimniejszym miesiącem na płaskowyżu jest styczeń, ze średnią maksymalną temperaturą dobową 12,0°C i średnią minimalną 3,7°C. Rekordowo niską temperaturę, −3,6°C, odnotowano w styczniu 1983 roku. Mróz w zimowe noce jest normą, a na najwyższych szczytach pasma sporadycznie pada śnieg. Turyści, którzy ruszają w T-shircie, bo rano w Maskacie było 25°C, regularnie dają się zaskoczyć: podjazd zajmuje mniej niż godzinę, a temperatura spada przez całą drogę. Jeśli planujecie biwak lub nocleg na krawędzi kanionu, traktujcie to jak prawdziwe zimowe obozowanie.
Latem góra zasługuje na swoją reputację
Od maja do września średnia maksymalna temperatura dobowa w Maskacie wynosi od 35,5 do 39,5°C. W Saiq natomiast od 24,0 do 27,6°C. To różnica między dniem, który trzeba przetrwać, a dniem, którym można się cieszyć – i dlatego w gorące miesiące góra wypełnia się krajowymi turystami, dokładnie wtedy, gdy zagraniczna turystyka do Omanu osiąga roczne minimum. Noclegi na płaskowyżu podążają za tym popytem, a nie za międzynarodowym sezonem. Spacer po tarasach wioski w lipcu jest jak najbardziej wykonalny rano. Ceną za to jest mgiełka, która potrafi spłaszczyć widoki na długie kaniony.
Co właściwie spakować
Pakujcie się na dwie strefy klimatyczne w jeden dzień. Wyjeżdżając z Maskatu, potrzebujecie lekkiej, luźnej i zakrywającej odzieży; docierając na płaskowyż – ciepłej warstwy środkowej, a od listopada do lutego porządnej kurtki. Buty z dobrą przyczepnością są ważniejsze, niż większość ludzi sądzi, bo ścieżki w wioskach to nierówny, układany kamień, przy którym są przepaście. Ochrona przeciwsłoneczna na wysokości ma większe znaczenie, nie mniejsze – cieńsze powietrze filtruje mniej promieni UV. Jeśli planujecie Balcony Walk w Jebel Shams, zabierzcie sporo wody, bo na trasie nie ma absolutnie nic.
Deszcz, chmury i zieleń w Zielonej Górze
Saiq notuje około 316 mm opadów rocznie, rozłożonych na mniej więcej 24 deszczowe dni – to wielokrotność wartości nadmorskich. Ta skromna suma, zatrzymywana przez tarasy i rozprowadzana kanałami faladż, sprawia, że sady są możliwe, a nazwa Al Dżabal al-Achdar – Zielona Góra – jest mniej ironiczna, niż mogłoby sugerować pierwsze spojrzenie na nagie wapienie. Najbardziej deszczowe miesiące w historii pomiarów to luty, marzec i sierpień. Deszcz niesie też główne zagrożenie regionu: wadi wypełniają się błyskawicznie, a brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych ostrzega przed ryzykiem gwałtownych powodzi w omańskich wadi od października do marca.